අවසන් වරට....

මුහුණට මුහුණ හමු වූවත් ඇය මෙමට -
සිනහව පමණි රැඟුවේ ලෙන්ගතු කමට -
එලෙසින් ගෙවුන සරසවි අවුරුදු තුනට -
නොලිව්ව දිනක් නැත කවි පද හොට්ටීට...

මතකයි තවම එක් දිනයක කැන්ටිමට -
මං සෙට් වුනා ඇය ළඟ බත් පොඅලීමට -
එනමුදු සිනාහවම රඟදී අපේ හදට -
අමතක වුනා පවසන්නට පෙම් කවට...

යලිත් දිනක වත් ඇය වෙත පෙම් කවට -
කීමට වරම් යදිමින් දෙවියන් වෙතට -
හැඬුවට තනිව ලැබුනත් වරමක් මෙමට -
කොහොමද පවසන්නේ ආලය ඇස් දෙකට...

දුටු විට ඇගේ නෙතු යුග මත තනිවෙනවා -
මගේ නෙත වෙතත් රූ සිරි රුව ඔපවෙනවා -
වදනන් ඇවිත් යටි තල්ලේ හිරවෙනවා -
එලෙසට යලිත් මං තාමත් ලතවෙනවා...

සිත්ගත් රුවට උපමා කර පුර සඳුව -
මං කවි ලිව්ව මුත් පෙම් රසකැන් නැතුව -
ඇගේ ගුණ අඩුව නැත ඒ කවි පද මැදිව -
එනමුදු ආලේ කීමට බෑ! බය නැතුව...

සිහිවන විටදි ඇගේ සෙනෙහස නැති කලට -
බෝතල් එකතු විය මගේ ඇද යටට -
ඉවසා සිටිනු බැරි හද මත පෙර ලෙසට -
බලෙන්ම කැමති කරගන්නම සිතුනි මට...

නැකතක් නැතත් ඇය එන මග දෙස බලලා -
කීමට සිතුවා සෙහෙහස ආදරේ කියලා -
එලෙසින් දයිර ගෙන ඇගේ අත අල්ලාලා -
හෙට මම කියනනම් දෙයියන් පල්ලා...

ඇය වෙත කියන දින එලෙසින් උදා විය -
නැකතක් බලා හොස්ටල් වෙත ළඟ විය -
කරුමය සැරට පලදි මං මුලා විය -
ඇය නිකමෙකුට හසුවී මට සිනා විය...

මගේ සිත හඬයි කදුලැලි කැට එන්න ළගයි -
ක්ලාන්තේ වගෙයි හිටගෙන බැරි ඉන්න හැඩයි -
කෙලෙසින් වුවත් හැර යන්නට මටත් දුකයි -
නොදැනිම වගේ අඬුනේ පෙම් කරපු නිසයි...