පානදුරේ බස් රිය තුල අපි නිතර -
සිටගෙන ගියා නොඅඩුව ගත පැය හතර -
වාරුත් නොමැති වී නුඹගේ අත් අතර -
මගේ අත ඇල්ලුවා මතකද රත්නපුර...

දෙවන වසර තුල ගතකල සෙමිස්තර -
ඉගනුම නැතත් ඇත නුඹ ගැන කතන්දර -
මුහුණට වැටුන කෙස් රොද ලෙල විචිත්තර -
රූ සිරි මවන විට ලෝ නැත නුඹෙන් තොර... 

නිසලව මනස තනිවුන විට සිසුන් මැද - 

ඇගේ නෙතු සොයමි පැතුමන් පිරි තවම හද - 

සිව් වසරකට නොඅඩුව දුටු සබරේ සඳ -

දැන් මට නොපෙන්නේ සමුගෙන ගිහිල්ලද... 

හැඩි පිරි වතග ලා පාටක සාරි කව - 

හිස වට ඔතා හිරු කිරණට වසන් රුව - 

රක්තෙට මුසුව නා දළු පැහැ දෙතොල් තව - 

දිස්නෙට සැකයකි, දුටු ඒ නුඹද බව...

දැවටුන විටක නුඹේ වරලස මගේ සමට -
සිසිලස රජ කරයි එරෙහිව උණුසුමට -
හිස රත් වුනත් මහ අව්වේ සිටි අපට -
නුඹ සහනයක් වෙයි දුටුවත් දහවලට...

එනමුදු කලෙක නුඹ ඔහු අත ගෙන එකට -
හුන්ඩුවේ තනි වුනා අඹ ගහ යට රෑට -
සඳ සේ දිලුන මුත් රූ පිරි තල යසට -
මම තව හඬයි සිත ගිය විට ඒ කලට...

පෙරුමන් පුරා තවමත් මං කවි පෙලට -
නුඹේ මතකයන් එක් කරනෙමි පද ළඟට -
සිහිවන විටදි කැලුමන් පිරි තරු නෙතට -
කවි පද ලියන්නම් රුව ගැන පෙර ලෙසට...

අවසන් වරට....

මුහුණට මුහුණ හමු වූවත් ඇය මෙමට -
සිනහව පමණි රැඟුවේ ලෙන්ගතු කමට -
එලෙසින් ගෙවුන සරසවි අවුරුදු තුනට -
නොලිව්ව දිනක් නැත කවි පද හොට්ටීට...

මතකයි තවම එක් දිනයක කැන්ටිමට -
මං සෙට් වුනා ඇය ළඟ බත් පොඅලීමට -
එනමුදු සිනාහවම රඟදී අපේ හදට -
අමතක වුනා පවසන්නට පෙම් කවට...

යලිත් දිනක වත් ඇය වෙත පෙම් කවට -
කීමට වරම් යදිමින් දෙවියන් වෙතට -
හැඬුවට තනිව ලැබුනත් වරමක් මෙමට -
කොහොමද පවසන්නේ ආලය ඇස් දෙකට...

දුටු විට ඇගේ නෙතු යුග මත තනිවෙනවා -
මගේ නෙත වෙතත් රූ සිරි රුව ඔපවෙනවා -
වදනන් ඇවිත් යටි තල්ලේ හිරවෙනවා -
එලෙසට යලිත් මං තාමත් ලතවෙනවා...

සිත්ගත් රුවට උපමා කර පුර සඳුව -
මං කවි ලිව්ව මුත් පෙම් රසකැන් නැතුව -
ඇගේ ගුණ අඩුව නැත ඒ කවි පද මැදිව -
එනමුදු ආලේ කීමට බෑ! බය නැතුව...

සිහිවන විටදි ඇගේ සෙනෙහස නැති කලට -
බෝතල් එකතු විය මගේ ඇද යටට -
ඉවසා සිටිනු බැරි හද මත පෙර ලෙසට -
බලෙන්ම කැමති කරගන්නම සිතුනි මට...

නැකතක් නැතත් ඇය එන මග දෙස බලලා -
කීමට සිතුවා සෙහෙහස ආදරේ කියලා -
එලෙසින් දයිර ගෙන ඇගේ අත අල්ලාලා -
හෙට මම කියනනම් දෙයියන් පල්ලා...

ඇය වෙත කියන දින එලෙසින් උදා විය -
නැකතක් බලා හොස්ටල් වෙත ළඟ විය -
කරුමය සැරට පලදි මං මුලා විය -
ඇය නිකමෙකුට හසුවී මට සිනා විය...

මගේ සිත හඬයි කදුලැලි කැට එන්න ළගයි -
ක්ලාන්තේ වගෙයි හිටගෙන බැරි ඉන්න හැඩයි -
කෙලෙසින් වුවත් හැර යන්නට මටත් දුකයි -
නොදැනිම වගේ අඬුනේ පෙම් කරපු නිසයි...

සරසවි කුමරියන් මැද සිටි හොටු අඟන -
මගේ සිත වසඟ කර යන විට ඇගේ ගමන -
රුසිරි පිරුන මනරම් නෙතු තුටු නයන -
රාගය කෙසේ ගැබ් වුනිදෝ මං සොයන...

ගතසිත තුටින කර සවනට හඩ ඇසෙන -
උදයට නැවුම් සිතුවිලි ගෙන ඇය පැමින -
රීඩිම අසල බංකුව මත හිඳ සිටින -
සුරගන නුඹද මගේ මිතුරන් තතු කියන...

ඥාන පටිය සඟවා කටු කොළ අතර -
Copy කැට් කලේ නැත කවුරුත් මං විතර -
ගිරවට බැරිව, ඉතිරිව සබ්ජෙට් හතර -
ගොඩ යනු කෙසේ කැම්පස් වල, සෙමිස්තර...

පාඩම් පොතක් වෙනුවට ඇති ෆොල්ඩර -
GB තුනකි සබ්ජෙට් ගැන කතන්දර -
කරුමය ලියලමින් නොදැනිම දෙනෙත් බර -
නින්දක සුවය පතනෙමි මං! නුඹත් හැර...

කවිපද නැගෙන විට සිතුවිලි පද අමුන -
ඇය ගැන කියන්නද රූ සිරි මං දකින -
සිහිවන විටදි සබ්ජෙට් ගිරවට නගන -
කවිපද නතර විනි ඈ හට මං ගොතන...

ෆයිබර් හන්දා අම්බානක අල වෙනවා...
රෑ නිදි මරලා මගේ නෙතු දැන් පියවෙනවා...
මේලෝ රහක් නැති subject ඇණ වෙනවා...
සරසවි දිවියේ මා තව වයසට යනවා...

ගණිතය කරපු අප හට ගිරවුන් කොහිද...
ඉගිලි ගිහින් ඇතිවුන් අපවෙත එයිද...
මෙදා පොටේ වත් යන්තම් ගොඩ යයිද...
මචං කුප්පියක් ! දාන්න වත් බැයිද...

ඥාණ පටිය ගෙන හරහට හැංගි හොරා...
පිටපත් කරන්නට හැකිනම් ! මාර සිරා..
අපහට නැතත් ජන්මෙන් ආ මාල ගිරා...
ගොඩදා දෙන්න ඇඳුරාණනි ! මා නොමරා...

සිහිවන විටදි නෙතු හසරැල් ඇය නගන -
කියුමට හැකිය කවි පද රූ ගුණ කියන -
තාලෙන් උසස් හැඩ ගමනක මං දකින -
සේයා පෙලකි හද ළඟ තාමත් රඟන...

කොපමණ තිබුන මුත් තියරියේ මරු ගින්න -
ඇය ගැන කියන විට ගිනිදැන් හද නිවුන -
දහසක් මලින් පිරි සරසවි මල් උයන -
සුවඳින් උපරිමයි අද, ඇය මෙහි පැමින...

කිමිදී ගියත් සයරක ඉම ගැඹුරටම -
තරණය කලත් වැලි කතරේ මිරිඟුවම -
අපි යන ගමන දිවි නැගුමට එරෙහිවම -
කාලය කනවා, බොරු ලියමින් පැය තුනම...

ගිරවට පිහිට නැති විට සරණක් කොහෙද -
මෙහෙම ගියොත් කොම් ඩිග්‍රිය ගොඩ යයිද -
සිව් වසරකින් සරසවි සමු ගනු හැකිද -
කියා සිතෙන්නේ හැම විට මටමයිද...

ඩිග්‍රිය නැතත් බැඳ ගන්නට ගමේ කමලා -
සිහිනය එයයි ගොඩ යනු බැරි විට ලියලා -
අපමණ පැතුම් නැතිමුත් සරසවි ඉදලා -
අපිනම් සැනසුනේ තනියට මල් ඔතලා...

නොදැනිම දෙනත පිය වන විට කටු කොලය -
විසිතුරු රටා මවමින් ඇඳි රූ බලිය -
දුටුවිට මනස නැවතත් අවදිව ජොලිය -
ඉස්මතු වුනා තනියම සිනහව නලිය...

හතර කොනේ සිව් දෙස විපරම් කලද -
නුඹ එහි දුටුවේ නැත අද මා එහි ගියද -
හමුවෙනු නොහැකි නම් කීමට වත් බැරිද -
ඒ බැව් සිතන විට සබ්ජෙට් ගොඩ යයිද...

කවි පද අරුත් දෙන අපේ ළඟ හිත් ගුණය -
කියවන අයට වැටහෙනු විට නැහැ සුවය -
එනමුදු හිතට ෆෙච් වන කවි පද රසය -
ලියලා දමන තුරු මට ඉවසනු බැරිය...

මුව හසරැල්ල වල ගැසි කම්බුල් හැඩය -
කැටයම් වුනේ සිනහව රඟ දෙන විටය -
සඳ සේ දිදුල මුහුණට විත් රන් එලිය -
ඝනදුර මකයි රිඩීමේ තුල, ඈ හිටිය...

නුඹගේ නුවන් යුග හසරැලි දකින තුරා -
මම කවි ලියන්නම් සරසවි තනිය පෙරා -
තාලෙට ලෙලෙන වරලස මා හදත් සොරා -
වස්සානයේ සුපිපුන මල නුඹයි වරා...

ගැස්සී පැද්දි යන ගමනේ හැඩ නෙලුන -
සවනට වැටුන රාවය මගේ හද සොයන -
කැන්ටින් පෝලිමේ නුඹ තනිවම සිටින -
සේයා මවයි මනසින් මා පෙම් බඳින...

විභාග දිනය අවසන් කඩඉමින් පැන -
යා යුතු පෙතක් විවරව නුඹ දකින තැන -
සරසවි පෙමට බාදක සිය දහස් ගොන -
ජයගනු කියා මම සොයනෙමි තවම පින...

නන්නා-දුනන නුඹ කවුරුද මා දුටව -
යලි විකසිතයි සරසවි පෙම් හද පැතුව -
උමතුව සලිත් වී සිත කවි පද ලිව්ව -
කවියෙක් පමණි මා, නුඹේ රූ! ගැන කිව්ව...

නිල්වන් තොඩු යුග දිලිසෙන විට දෙකන -
හැඩවැඩ සමකලා බැබලෙන තරු වියන -
රතුවන් සේලයට ගැලපුන විට රුවන -
මගේ සිත දිනයි, දුටු නුඹේ ඇසි පිය ගැහෙන...

සරසවි තුන් වසර නිම වෙන සිකුරාදා -
කොපමණ තිබුන මුත් රුදිරුව සැර බදා -
එක් වෙනු හැකිය නම් දුක් කඳුලැලි පිසදා -
ගලගම නොයා ඉන්නම් මං ! නුඹ හින්දා...

නන් රස ඉපිල කියවන විට පද අතර -
තාලය සොයමි ගලපන්නට කවි මතුර -
එකිනෙක අමුණ ලියලා යන පද සතර -
තරඟෙට සොයන කවියෙකු! නැත මං විතර...

අයිස් ලොවක හිඳ ගෙවුනට තුන් වසර -
දැනුනා මටත් නුඹ නැති විට හද අතර -
විභාග මසට පමණක් සරසවි මැදුර -
මට ගිහි ගෙයක් විය ගතකල සෙමිස්තර...

සිව් වසරකට පා තබනුන් වෙත පේන -
පැතුමන් අපමණයි සිසුවන් හට හීන -
එනමුදු ප්‍රොජෙට්ටුව සිහිවි මට හැඟෙන -
විසදුම් සොයමි වො.අයි.පී ගැන කියන...

හැඩතල සපිරි ඇගේ රූ ගැන කවි පදය -
මෙලසින් ලියමි දුටු විට මගේ මන හරිය -
නෙතු කැට නුරා යුග නීලෙට හැඩ සිරිය -
මගේ සිත වසඟ කර අද කැන්ටිම ළඟය...

සිත්ගත් රුවති කෙස් රොද, දිගු අඩක් කර -

හැඩ පිරි සිරුර මත කෙටු රූපය මකර -

දාහක් දෙනා සිටියත් සරසවි සබර -

නිල් 'නෙතු' සොයමි තවමත් මා උන් අතර..

හිරු නැග පිබිද මුත් ලෝ අද ගිනියම්ව -

අව් රශ්මියත් සිහිකරවයි දෙවියන්ව -

හිස හට සෙවන නැති නුඹ තව කලුවන්ව -

අවපැහැ ඔපයි මකමින් ගත සුදුවන්ව...

ඥාන පටිය සඟවා කටු කොළ අතර -

Copy කැට් කලේ නැත කවුරුත් මං විතර -

ගිරවට බැරිව, ඉතිරිව සබ්ජෙට් හතර -

ගොඩ යනු කෙසේ කැම්පස් වල, සෙමිස්තර...

පාඩම් පොතක් වෙනුවට ඇති ෆොල්ඩර -

GB තුනකි සබ්ජෙට් ගැන කතන්දර -

කරුමය ලියලමින් නොදැනිම දෙනෙත් බර -

නින්දක සුවය පතනෙමි මං! නුඹත් හැර...

බටහිර සුළඟ හමමින් මාතර දෙසට -

මගේ පෙම් කවියේ පද ගෙනයයි ඈ වෙතට - 

එක්වෙනු නොහැකි නම් සසරේ දිවි මගට -

සුළඟත් රුකුල් වෙයි හිමි නැති අපේ පෙමට...

නන්නා-දුනන ඇස් දහසක් මුන ගැසුනු -

සරසවි පියස නුඹ මාවත් හමු කෙරුනු -

සිව් වසරක්ම පැතුවට නුඹ සිත රැදුනු -

අමතක කරන්නට නෙතු මට ඉඩ තබනු...

ඇසිපිය අතර කඳුලැලි පිරි දුක පැහැර -

හැරදා සිටින්නේ කොහොමැයි නුඹ නෑර -

එක්වෙනු නොහැකි නම් තව-තව සිත පාර -

දිවි මං ගෙවන්නේ කුමටද මේ සසර...

නුඹගේ රුවට උපමාවක ගෙන සඳුව -

මං කවි කියන්නද පහවෙන තුරු කළුව -

ඇසිපිය හෙලෙන විට මැවෙනා රූ සපුව -

ගැන ගුණ කියමි, කිසිවක් මා අඩු නැතිව...

රත්‍රන් සේය ඔපවා සිරුරට හැඩය -

ගල්වා දෙතොල් මත රදනක සේ පැහැය -

සුර දූතියක් මෙන් වූ අසිපිය නලිය -

මා හද වශීකරවයි හිමි නැති බිරිය...

පතනා විටදි නුඹේ පෙම් කැන් හද අසල -

හැඟුනා මටත් සිපගනු සේ රන් නලල -

එනමුදු සුවක් නැති නව සිකුරගේ අඟුල -

හරහට ඇවිත් අප දෙදනට දෙයි අපල.....

හද බැදි පෙමක සිත අරගෙන කොනක හිද - 

මං තනිවුනා සඳ නැති රෑ අඳුර මැද - 

පතමින් නුඹව තරු ගනිමින් කවියේ පද - 

අමුණමි මෙලස නුඹ නැතිදා උමතු හද.... 

නොසිතූ නමුදු නුඹ හට දෙනු තවත් වද - 

කිසිදා නිමක් නැත කරදර මගෙන් සොද - 

සෙනෙහස් ගඟුල තුල කිමඳි මියෙන හද - 

සරණක් පුදා බේරා ගනු හැකිද අද.....

සරාගී විලස කළුවර කොන් අතර හිද -

උන් ඇඟ වෙලී ගැරඩින් සේ එකට බැද -

ප්‍රේමය තුරන් රාගය පිරි කරුණු මැද -

සිටිනා ජොඩූ දැක පසුවෙමි දුකින් හද....

කැන්ටින් පොලිමේ ඇය ළඟ මා තනිව -

මැදි වී සිටී ඇගේ යෙහෙළියෝ එහි ඇතිව -

එකි නෙක වෙතට කියනා බස් තුටි වැඩිව -

සිනා නඟයි නෙතු පියවා කැත නැතුව...

වක්කඩ වගේ අක්කර කට විවර කරන් -

ඈ ලොල් සිනා විහිදනවා දෙනෙත් පියන් -

කෙල විසි වෙලා මගේ මුහුණට වැදී ගතෙන්-

තෙහෙට්ටු ගතිය දියාරු වී ගියා සුවෙන්...

දහසක් ගුණය තිබුනත් ඈ රන් සිරුරේ -

කෙනෙකුන් හිදී දෝ ගුණ කීමට සබරේ -

හමුවුන නැත්ත උපදින අන් හැම සසරේ -

රූ ගුණ බැබලියන් සඳ සේ රෑ අඹරේ...

කෙනෙකුන් සීටි නම් හද ළඟ නතර වෙලා -

බොන්නේ මමත් ගල් ශොට් එක ශැන්ඩි හලා -

මෝරාල් එකට නීඩ් ම වීදුරුව හලා -

පසුවට විඳ වනවා දවසම ඇඳට වෙලා....

කවියෙන් උමතු ලෙස පෙම් බස් කියන්නට -

සඳ දිය පෙවුන මත් විලසින් ලියන්නට -

හැකි මුත් එලෙස කවියෙන් පෙම් බඳින්නට -

නොහැකිය ලඳේ නුඹ වෙත හද පුදන්නට.....

සිකුරා මගෙත් නලලට පිය මන් කරලා -

ආ විට ලොල්ව නුඹගේ රූ ගුණ කියලා -

කවියෙන් රසට ඒ ගුණ එලි වැට තබලා -

ලියලා එවන්නද කෙල්ලේ හෙට ඉදලා....

මෙලෙසින් නුඹේ රූ ගුණ මහි ගැන කියන -

පිස්සෙක් හිදී දෝ සබරේ කවි ලියන -

මනකල්පිතව හොට්ටිය ගැන දුක් විදින -

වැරදුන පෙමකි දැන දැන මා තව හඬන....

වැලැපෙන කඳුලු අතරට නුඹේ මතක තියන් -

දිය කර හරින්නම් හඬලා දෙනෙත් පියන් -

මතු දිවි බවේ වත් හමූ වේ කියා හිතන් -

සමුගමි ලොවින් හඬනා කඳුලැල්ල පිහන්....

කලකට පසුව දුටු පියකරු හොටු අඟන...

මා මත් කලා නිල් නෙතගේ සිරි දැහැන...

ඩෙනිමෙන් මිදී ගමුවට බැස ගත පේන... 

ලෙස නුඹ කිමද ආවේ තනිකම් රකින...

නුඹේ සුරත ගෙන, මොහොතක් හෝ මං

ළඟ හුන්නා මතකද තාමත්...

ඇසි පිය සලලා, සියුම් දෙතොල් පෙති

සිපගත්තා මතකද ඔබටත්...

කිසිදා නොමියන, ප්‍රේම මලක් පිපි

හද සුවඳින් පිරි යව්වනයත්...

කෙලෙසක අමතක, කරමුද අපි අද

මංඟල පෝරුව ඇත නුඹටත්...

උරුමය නැති පෙම්, වියකි යන්නට

හේතුව සුරාව දෝ සිතුවත්...

අමාවකට සඳ, කොහොම දකින්නද

මගේ දෙනෙත් තවමත් පෙනුනත්....

පැහැසර රුවේ නෙතු කැට නිල් තොඩු කන -

මගේ හිත අරං කොටුවේ පාලමින් යන -

දුටු විට සඳේ නුඹ අමතක කරපු දින -

යලි හමුවුනා ඇය පාලම අතර දන...

දහස් දනන් කොටුවට එන ඉරිදා දින -

ඇගේ නෙතූ ගැටෙන්නට තිබුනා මටත් පින -

මා හිත ඇයට ආදරයෙන් බෑදී මන -

කවි පද ලිව්වා මතකද බං තෝඩු ගැන...

ඇගේ රූ සිතුවමක් ඇඳ මා බිත්ති පුරා -

දෙකනේ තොඩු නිල් වර්ණක මුසුව දරා -

සිරුරේ පැහැය ගල්වන්නට සඳ සූරා -

අරගෙන ඇවිත් සරසන්නම් හද දිවුරා...

සඳ කුමරියන් අප හැරදා ගිය විටක -

එලියක් කොහෙද සරසවියට රන් සඳක -

ඉන්නා එවුන් පිටුපා හැර යන කලක -

ඔබ සමු අරන් කඳුලක් වී පෙම් හදක...

සිටිවිට සබරගමු තුරුලේ පහස විද -

අගයක් නොකල මුත් සිතකින් පෙමින් බැද -

හැරගිය විටදි මතකෙට එන කරුණු මැද -

අපි තනිවුනා තනිකඩ පෙල අතර හිද...

ලැම්බට් වුවද බාදක ඇති විට පැහැර -

කොක්කක් ගසාපන් මල්ලියේ විද මිහිර -

පසුබට වෙලා පාපය දැන ගත් නහර -

මට දුක කියයි උන් හැරගිය විට සබර...

ඉවත ගලා යන! කඳුලැලි අතරට -

නුඹේ මතකයන් හරස් වෙලා...

හඬනු කෙසේ දැන්! මතකේ යන්නට -

නෑ කිසිවක් මට ඉතිරි වෙලා....

නෙතු ළඟ සිනා කැන් සුමිහිරි තාල පිරි -

මුව හැඩ කරන් ඇය බලනා නෙතින් සරි -

සුරඟන වෙසින් සරසවි ආ කොමල දැරි -

දුටුවිට අපිට තව නම් ඉවසන්න බැරි -

හිමි නැති රුවක් වෙනුවෙන් තව කවි ලියන -

කෙනෙකුන් හිදී නම් රුව ගැන ගුණ කියන -

එම රුව ලබන්නට විඳ තනිකඩ ලෙසින -

ඉන්නේ කවුද සිව් වසරක් මඟ බලන.....

සැනසුම් මිහිර කැන්දා මුව සිනා සැලු 

දුටු විට නුවන් යුග පියෙනා රටා නෙලු 

පියවර තබන රන් පා තුඩු ගැටි බොරලු 

මැණි කැට වුනා මා හද සේ නුඹ බැබලු 

නිල් නෙතු යුග ආල බැඳී කැන්ටිම ළඟදි -

මමත් ගියා ඈ පසු පස මහ වැසි මැද්දි -

මුවා වෙන්න නවාතැනක් හමුවන විටදි -

තෙමිච්ච පුස් උරෙක් විය! මං මහ මගදි -

කරපු මොඩ කමේ ශෝක පීනස විදිනා -

එක ඩෙනිමයි තිබ්බේ මට එකත් තෙමුනා -

අසරණ වී සරනක් නැතිවම තනිවෙන්නා -

ඇයි අපිටම! මේවගේ තාමත් කෙලවෙන්නා -

අසුනක් තිබේ නම් දෙතැනම ඉඩ ඇතිව -

එක් කොන ලැගුම් ගමි මුළු අසුනම මැදිව -

රූ ගුණ ලඳක් බස් රිය තුල ඉඩ පැතුව -

දුටුකල ඉඩක් දෙමි! කහටක්, හිත නැතිව...

වංගු මැදින් බස් රිය ඉගිලෙන විටක -

මගේ අත වැදුනි හංසියගේ එක් ලැමක -

සිසිලස පිරුනු හිම මිදෙනා රන් විලක -

කිමිඳි ගියා සුව අරගෙන පෙම් මලක...

නොපෙන්ව සිටිය මුත් උන් ළඟ රාග සිත -

සඟවා ගනී ආලය ලෙස එවන් මත -

තනිකඩ මෙමට අහඹුව පමණක්ය සෙත -

දන්නා බැවින් වෙහෙසන්නද මගේ අත...

වැලපෙන කඳුලු අතරට නුඹේ මතක තියන් 

දියකර හරින්නම් බොඳ කල දෙනෙත් පියන් 

නුඹේ රූ මවන මතකය නැති ලෝකේ සොයන් 

මං ඉගිලුනා දහසක් මල් අතර හිඳන්

දුටු විට නුඹේ නෙත් කැලුමේ හසරැල්ල 

යනවිට ගමන ඉගසුග පිරි නැලවිල්ල 

මට හිමි නැතත් සිත් තැවුලට සැනසිල්ල 

නුඹ විය ලඳේ නෙතු සිනහවේ ඇහිපිල්ල 

සැඟවුන සඳේ නුඹ එනතුරු මඟ ඉදලා -

මං තනිවූනා ඝනදුර මැද තරු ගැනලා -

එනමුදු සිතට ඔපවත් වූ තරු දැකලා -

සැනසුම කොහෙද සඳ නැති අහසම බලලා...

සරසවි පියස අහසක් යැයි කීවාට -

සඳ සේ නුඹව උපමාවක් කෙරුවාට -

නෑ බහ දුන්නේ මං ඇයගෙන් අසුවාට -

තව කවි ලියන්නම් හිතගත් හොට්ටියට...