කැන්ටින් පොලිමේ ඇය ළඟ මා තනිව -

මැදි වී සිටී ඇගේ යෙහෙළියෝ එහි ඇතිව -

එකි නෙක වෙතට කියනා බස් තුටි වැඩිව -

සිනා නඟයි නෙතු පියවා කැත නැතුව...

වක්කඩ වගේ අක්කර කට විවර කරන් -

ඈ ලොල් සිනා විහිදනවා දෙනෙත් පියන් -

කෙල විසි වෙලා මගේ මුහුණට වැදී ගතෙන්-

තෙහෙට්ටු ගතිය දියාරු වී ගියා සුවෙන්...

දහසක් ගුණය තිබුනත් ඈ රන් සිරුරේ -

කෙනෙකුන් හිදී දෝ ගුණ කීමට සබරේ -

හමුවුන නැත්ත උපදින අන් හැම සසරේ -

රූ ගුණ බැබලියන් සඳ සේ රෑ අඹරේ...